Zor Zamanlarda: Çocuklarım için İyiliği Nasıl Bulabilir ve Yaratabilirim?

yazan birgul tastan

Susan Weber

Çeviri: Ayşe Akça

Bu gibi zor zamanlarda hayattaki iyiliği hissetmek kolay değildir. Dış krizde, dürtü genellikle haberleri dinlemek ve görmek ve duygularımızı diğer yetişkinlerle paylaşmaktır. Bu çocuklar için etrafımızda anlayamadıkları şeylere maruz kalma ve asla çare olmayacakları durumlardan korkma ile sonuçlanabilir.

Medya veya yetişkin konuşmalarına çocukların şahit olmadığını düşünsek bile içsel varlığımızdaki sıkıntıyı derinden hissedebilirler. Ama hiçbir şey çocuklarımıza iyilik ve neşe atmosferinden daha fazla dayanıklılık getirmez.

Yetişkinler olarak bizlerden almaya, hissetmeye ihtiyaç duydukları mesaj şudur: “Hayatta olduğum için mutluyum; etrafımdaki dünyayla ilgileniyorum ve içinde kendim için bir yer bulmak istiyorum.” Hayata yeni başlayan çocuk için, bu ilk adımlara ve yıllara rehberlik etmesi gereken tek bir mantra vardır: Dünya iyidir.

Çevresindeki ve üzerindeki yaşama dair bu kapsamlı güven gökkuşağı olmadan, çocuklar kendilerine geri çekilir, gözlerindeki parlaklığı kaybederler. Dünya iyidir – ve bu yüzden ona girer, araştırır, merak eder, dokunur, karşılaşır ve tanışırlar. Korku çocukları felç eder – çocukların güvenlerini, açıklıklarını ve dünyaya ilgilerini tersine çevirir.

Peki ya çevremizin güvenliği hakkında bir sorunumuz varsa? Kontrolümüz dışındaki koşulların ailelerimiz için belirsizlik yarattığı veya daha da kötü olduğu zamanlar vardır. Ancak çocuklarımızın hayatları daha yeni başlıyor. Anlatabilseler şöyle seslenirlerdi bize: Dünya iyidir ve ben de burada olduğum için minnettarım ve mutluyum. Daha sonra, dünyanın acılarını ve yüklerini üstlenebileceğim. Ama bana zaman ver… Henüz küçüğüm… Hazır olana kadar beni yetişkinliğin zorluklarından koru.

Bunu onlar için nasıl yapabiliriz?

• Onları anlayamadıkları veya sindiremedikleri bilgilerden koruyabiliriz – yetişkin konuşmalarımızı daha sonra yapar, televizyonları ve radyoları onlar varken kapatırız.

• Onlara ritim, günlük yaşamda form, öngörülebilirlik verebiliriz. Bir zamanlar bana küçük çocukların çok iyi gözlemciler, ama kötü tercümanlar oldukları söylendi. Ben ve birçok ebeveyn de bunu doğru bulduk. İster büyük dünya, ister zorluk alanları, yakın ve uzak siyasi durumlar olsun, profesyonel çalışmalarımız ve günlük zorlukları, kendi kişisel sıkıntılarımız, öfke ve korkularımız – küçük çocuklar bunların hiçbirini yorumlayamaz. Bunların hiçbiri onu sindiremeyen küçük çocuklar için uygun bir menü değildir. Onlar bizim içimizdeki her şeyi model alıyorlarsa, o zaman dünya önce bizde iyi ve inanılır olmalı, ama nasıl?

* Yürüyüşe çıkın, doğaya giden yolu bulun, karşılaştığınız en son iyi şeyi hafızanızda tutun.

* Güne hayatınızdaki iyilik için şükranla başlayın ve bitirin.

* Kapılarınızın hemen dışındaki doğadan küçük bir kır çiçeği buketi veya mevsimsel şeyler seçin – bunların her biri bize evrenin şaşkınlığını ve mucizelerini hatırlatabilir.

* Göklerdeki yıldızlara bakın ve dünyanın her yerinde insanların aynı yıldızlı gökleri deneyimleyerek birleştiği mucizesini düşünün.

* Şiiri asla ilgi alanınız olarak düşünmemiş olsanız bile, bir şiir bulun – sadece birkaç satır – bir parça kağıt alıp buzdolabınıza koyun.

* Yaşam yolunuz boyunca size yardımcı olan bir insan ilişkisini hatırlayın.

* Ve adım adım, zor zamanlarda bile, dünyanın gerçekten iyi olduğunu yeniden keşfedeceksiniz.

Rudolf Steiner böylesi zor zamanlar içinde bize güç verecek bir meditasyon önermiştir:

Metanetle varoluş içine giriyorum

Emin adım yaşam yolumda ilerliyorum

Kuvvet doluyor kalbime

Sevgi besliyorum özümde

Umut damgalıyorum her yaptığıma

Güven katıyorum her düşünceme

Bu altısı yaşam boyunca bana yol gösteriyor.

IASWECE Newsletter’dan alıntıdır.

Bunlara da göz atın